Vasif_Süleyman

VASİF  SÜLEYMAN  –  SÖZ  DÜNYASI

Çatınca

Bir ömrə dəyərdi tək səni sevmək,

Sevərdim imana, dinə çatınca.

Uzaqdan baxanda mələksən-mələk,

Misraya dönürsən mənə çatınca.

 

O dünya varımdır, bu dünya yoxum,

Yanımda nə qardaş, nə bacı, qohum…

Bəlkə harayını eşidər ruhum,

Halımı sorarsan yenə, çatınca.

 

Birdən sən gəlincə çiçəklər solar,

Barı, son anımda ləngimə, nolar…

Onsuz da mələklər aparmış olar,

Sən gəlib mən adda qəmə çatınca.

 

Yazmışam

Bu mənəm, bir düşün, sınama yüz yol,

Sən məni gətirdin dinə, yazmışam.

Taledən yoluma çıxdığın günü,

Qismətə yazılan günə yazmışam.

 

Bu eşqin  vüsalı olamı, bilməm,

Yolsuzmu çıxmışıq yolamı, bilməm.

Sən nəsən, sevgimi, bəlamı, bilməm…

Yazmaram demişəm, yenə yazmışam.

 

Söznən yaratmışam dövlət, varımı,

Sevdim səndən gələn intizarımı.

Bütün ömür boyu yazdıqlarımı

Elə bilirəm ki, sənə yazmışam.

 

Könüllü gedirəm

Sinəmə çəkdiyim şirin dağıydı,

Divanə könlümdə bir qonağıydı.

Dünyayla aramda olan bağıydı,

Könüllü gedirəm viran olmağa.

 

İndi dəyərlidir yoxu varından,

Bir ömür çəkdiyim intizarından

Usandım dünyanın yaxşılarından,

Könüllü gedirəm viran olmağa.

 

Dəli həsrətiydi, öldüm nazından.

Bəlkə bir yazıydı mənə azından.

İzni necə alım iki qızımdan…

Könüllü gedirəm viran olmağa.

 

Ömrün qürubuna vaxtsız çökdü qar,

Burdan o tərəfə işıqlı nə var…

Məni ovudammaz daha adamlar,

Könüllü gedirəm viran olmağa.

 

 

Bu ömrü

Beş addımdı əvvəliylə axırı,

Görürsənmi bəxti yatan bu ömrü?

Halal etdim, kim götürür, götürsün

Yaşanmamış başa çatan bu ömrü.

 

Eh, nə imiş bir sevginin bədəli,

Olan-oldu ya ağıllı, ya dəli.

Bir çöpündən yapışıbdı yad əli,

Viran etdi halal butam bu ömrü.

 

Bəzəyi yox, nə aldan, nə qumaşdan,

Uçub getdi içimdəki təlaşdan.

Dəli sevgim kəsirdisə o başdan,

Uzadaydı bəlam, xatam bu ömrü.

 

Necə gəlib-getdiyini yaş ansa,

Bel bağladım ya qismətə, ya şansa.

Əməllicə ömürüydü yaşansa,

Bacarmadım əldə tutam bu ömrü.

 

Qucaq açmaz mənim kimi miskinə,

Yanmadısa, isinərmi tüstünə.

Yıxılmazdı… dağlar çöksə, üstünə,

Necə yıxdın vallah matam, bu ömrü…

 

 

Dindirə
Gələ, çaşqın ömrün sarvanı, bir gün,

Keçdiyim cığırı, izi dindirə.

Əlləri havalı, ürəyi küskün,

Sifəti allana, gözü dindirə.

 

Həsrətə üz tutduq hansı həvəsnən,

Gələrmi təzədən ilahi səsnən.

Odlu ürəyinən, isti nəfəsnən,

Canımda yurd salan buzu dindirə.

 

İndi ha çağıraq, divanəyik biz,

Yar ola bilmədik, daha nəyik biz.

Təpədən-dırnağa  əfsanəyik biz,

Hardadı nağılçı, bizi dindirə…

 

Talandı duyğusu, sozaldı canı,

Hanı, bu sevginin sahibi, hanı…

Az qalır sel olub tutsun dünyanı,

İllah da yüyürüb qızı… Dindirə…

 

Daşındı bu ömür, bir xəyal oldu,

Onda ki, yanında dili bal oldu.

Lal oldu, dinmədi Yarəb,  lal oldu,

Danışmaz, Vasifi yüzü dindirə.

 

 

Göndərir
Qızlarım Gültac və Səyalıya

 

Elə mən də sizin kimi kövrəyəm,

Gəl ağlayaq, görərsiniz, eh nəyəm.

Üstü-başı, dərdi-səri köhnəyəm,

Fələk vurur hərdən dişə, göndərir.

 

Ömür buymuş, yol qalmadı varmağa,

Bərə handa, özüm düşdüm qarmağa.

Ürək dağı… Meylim yoxdu yarmağa,

Nə olsun ki, gahdan tişə göndərir.

 

Kəsməyiblər, kəsilibdir amanım,

Nəyim var ki, nə gizləyim, nə danım…

Bu ömürə nabələddi sarvanım,

Öldürmür ki taxıb şişə göndərir.

 

Boyu batsın buxunumun-boyumun,

Çaşıb qaldım yarısında oyunun.

Gözləmir ki, külə dönüm, soyuyum,

Elə məni bişə-bişə göndərir.

 

Bir ömürə həmdəm oldu bu ahlar,

Eh nə danım, şiriniydi günahlar.

Üzümüzə hər açılan sabahlar

Sizi dərsə, məni işə göndərir.

 

 

Yıxır

Havalı ürəyin istisi, hanı?..

Məni gözlədiyim bir muraz yıxır.

Özümüz yıxmışıq bu xanimanı,

Fələk dediyimiz, vallah, az yıxır.

Beləmi yaradır insanın ağlı,

Səltənəti uçuq, taxtı dağılı.

Olan ürəyimdir – qolları bağlı,

Olmayan küməmi nə taraz yıxır.

 

Dili yox, “neyçün”süz, “niyə”siz qalıb,

Bəlkə Yaradana deyəsiz…qalıb.

Bir halal sevgidir, yiyəsiz qalıb,

Məni qürur yıxır, onu naz yıxır.

 

 

Yeriydi

Qaçdım arxasında köçüm yetmədi,

Çölüm parçalandı, içim yetmədi.

Onsuz da pozmağa gücüm yetmədi,

Qismət  yollarıydı, tale yeriydi.

 

Gözlərə gəlməyən röyasan dedi,

Tapmazsan, təzədən arasan dedi.

Cəmisi ikicə misrasan-dedi.

Vallah, bir şirincə nalə yeriydi.

 

Yüz “şər”dən keçmişəm bu “şər”ə kimi,

Saldılar düşməzə-düşərə kimi…

Demədim… Yandırsın məhşərə kimi,

Dərdimi deməyin əla yeriydi.

 

 

Bəlkə

Gəl görək, neynirik bu dünya ilə,

Yaz deyək, yandıran qışına, bəlkə.

Kimdir çəkən bizi əcəl toruna,

Özümüz keçirik dişinə, bəlkə.

 

Gecikən, tələsən taleyə yarıq,

Elə bu qismətin rəngində varıq.

Bu qara günlərlə gedib çıxarıq,

O ağ gecələrin tuşuna, bəlkə.

 

Qalsa, qalmayacaq, özünə qalsa

Əllisinə qalsa, yüzünə qalsa.

Dağılıb gedəcək özünə qalsa,

Qarışaq dünyanın işinə bəlkə.

 

Müəllif: Vasif Süleyman

 

YAZARLAR.AZ

====================================================

ƏLİFBAMIZDAKI HƏR BİR HƏRFƏ AİD İKİ ŞEİR, HƏR RƏQƏMƏ AİD İKİ TAPMACA, AYLAR VƏ FƏSİLLƏR HAQQINDA YENİ ŞEİRLƏRİ AŞAĞIDAKI KEÇİDDƏN İSTİFADƏ ETMƏKLƏ OXUMAQ OLAR:

GÜLLÜNÜN   ŞEİRLƏRİ   KİTABI   – BÜTÜN  HƏRFLƏRƏ  AİD  ŞEİRLƏR

“USTAC.AZ” FƏRDİ İNKİŞAF və YARADICILIQ PORTALI

<<<<XİDMƏTLƏR>>>>

Təqdim edir: Zaur Ustac

USTAC.AZ 

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

30 İYUN 2019 -CU İLƏDƏK MÖVCUD OLAN YAZARLAR.AZ